معماری

بود اين رشته بس پرکار و پربار                 بيرزد گر نمی جانٍ دقايق

چو ريزد خون خامه روی هر برگ              ز هر قطره برويد يک شقايق

بسازيم ما زهر فکری بنايی                       ز پايه محکم و بامش ز عايق

بيائيد تا به پا داريم رفيقان                         به همت خانه ای شايسته لايق

ستونش ز آهن و يک سقف محکم                شويم ما بر بلايا نيک فايق

چو سازيم سر پنايی بهر مردم                     بگرديم ناجی بشکسته قايق

بنايی دارد عمری بس درازا                       بود بس با شکوه و هست شاهق

ز معماری سخن گفتم همانا                        بدانيد قدر دانشجوی عاشق

بود ما را اميدی تا که روزی                     شوييد يک يک مهندس خوش سلايق

به شعرم می ستايم بس شما را                   چو باشد کرد نان چون گفت ،صادق

اين شعر از دوست عزيزمون عليرضا رهبر است